Αρχική σελίδα

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Βρυκόλακες του συναισθήματος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Οι Συναισθηματικοί βρυκόλακες....βρίσκονται εκεί έξω, μασκαρεμένοι σαν κανονικοί άνθρωποι μέχρι τη στιγμή που η ανάγκη τους για τροφή τους μεταμορφώνει σε αρπακτικά θηρία. Δεν πρόκειται να σου πιουν το αίμα, αλλά τη συναισθηματική σου ενέργεια.
Πρόκειται για αυθεντικά σκοτεινά πλάσματα. Πλάσματα που έχουν τη δύναμη όχι να σε εκνευρίσουν, αλλά να σε υπνωτίσουν, να σου θολώσουν το μυαλό με υποσχέσεις και όμορφα λόγια, ώσπου να μπλεχτείς στα δίχτυα τους, και ύστερα σε στραγγαλίζουν.
Σαν πρώτη εντύπωση, οι βρικόλακες του συναισθήματος δείχνουν καλύτεροι από το μέσο άνθρωπο. Είναι έξυπνοι, ταλαντούχοι και γοητευτικοί.Ευγενικοί και γλυκομίλητοι....γεμάτοι σεβασμό και εκτίμηση προς τους άλλους..έτοιμη να δώσουν τα πάντα..Σου αρέσουν, τους εμπιστεύεσαι, περιμένεις, περισσότερα από εκείνους, αλλά παίρνεις λιγότερα και στο τέλος πέφτεις θύμα. Τους προσκαλείς στη ζωή σου, και σπάνια αντιλαμβάνεσαι το λάθος σου μέχρι τη στιγμή που θα εξαφανιστούν μέσα στη νύχτα, αφήνοντάς σε στραγγισμένο με ένα πόνο στο λαιμό, άδειο πορτοφόλι, ή ίσως με ραγισμένη καρδιά. Ακόμη και τότε αναρωτιέσαι: φταίνε εκείνοι ή μήπως φταίω εγώ;
Φταίνε εκείνοι. Οι βρικόλακες του συναισθήματος.Φταις κι εσύ....που δεν τους αναγνώρισες και έγινες το υποχείριό τους........
Τους γνωρίζεις; Έχεις νιώσει τη σκοτεινή δύναμή τους στη ζωή σου;Σίγουρα...
Έχεις γνωρίσει ανθρώπους που στην αρχή σου φαίνονται τέλειοι, αλλά αργότερα αποδείχτηκαν ότι ήταν απαίσιοι; Έχεις ποτέ θαμπωθεί από την εκτυφλωτική γοητεία τους, που έμοιαζε με φτηνή φωτεινή πινακίδα που αναβοσβήνει;
Οι βρικόλακες του συναισθήματος δε σηκώνονται από τα φέρετρά τους τη νύχτα..... ζούν γύρω σου......μαζί σου.....
Οι βρικόλακες του συναισθήματος δουλεύουν στο ίδιο γραφείο με σένα. Έχουν υψηλές θέσεις και παίρνουν παχυλούς μισθούς, αλλά είναι τόσο απασχολημένοι με παιχνιδάκια και ίντριγκες που δεν έχουν χρόνο να κάνουν τη δουλειά τους σωστά.
Βρικόλακες του συναισθήματος μπορεί να κρύβονται και μέσα στην οικογένειά σου. Σκέψου τη μακρινή θεία, που υποτίθεται ότι κάνει τα πάντα για την οικογένεια μέχρι τη στιγμή που την καταβάλλει μια μυστηριώδης ασθένεια και αναγκάζεσαι να τη φροντίζεις εσύ. Υπάρχει πιθανότητα ακόμα και να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με κάποιο βρικόλακα. Κάποιον που, από τη μια στιγμή στην άλλη, από στοργικός σύντροφος μεταμορφώνεται σε ψυχρό δυνάστη της ζωής σου......
Οι βρικόλακες του συναισθήματος είναι άνθρωποι οι οποίοι, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, πάσχουν από διαταραχή προσωπικότητας.
Όταν κάποιος οδηγεί τον εαυτό του στα όρια της τρέλας, πάσχει από νευρώσεις και ψυχώσεις. Όταν οδηγεί τους άλλους στα όρια της τρέλας, πάσχει από διαταραχή προσωπικότητας.
Οι βρικόλακες του συναισθήματος αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαφορετικά από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Οι αντιλήψεις τους διαστρεβλώνονται από τις σφοδρές επιθυμίες τους για πράγματα παιδιάστικα και καθόλου εφικτά. Θέλουν να έχουν την απόλυτη και αποκλειστική προσοχή των άλλων. Απαιτούν να τους αγαπούν απόλυτα. Θέλουν να έχουν μια ζωή γεμάτη διασκέδαση και δυνατές συγκινήσεις και να έχουν  κάποιον άλλο να τους φροντίζει για όλες τις βαρετές λεπτομέρειες της καθημερινότητας και τις αγγαρείες. Εξωτερικά, οι βρικόλακες μοιάζουν με ενήλικες, αλλά μέσα τους είναι ακόμα μωρά.  Τρομάζουν αφάνταστα όταν έχουν να αντιμετωπίσουν κοινές εμπειρίες όπως πλήξη, αβεβαιότητα, ευθύνες και να δίνουν σε κείνους από τους οποίους παίρνουν. 
Οι ίδιοι οι βρικόλακες δεν αντιλαμβάνονται πόσο παιδιάστικες είναι οι ανάγκες που τους ωθούν.

Είναι οι μελοδραματικοί βρικόλακες,που ζουν για την προσοχή και την επιδοκιμασία. Η ειδικότητά τους να δείχνουν όμορφοι. Παίζουν θέατρο και δεν είναι αυτό που δείχνουν. Οι βρικόλακες δεν μπορούν να δουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Οι μελοδραματικοί βρικόλακες δεν μπορούν να  δουν ούτε τον καθρέφτη. Είναι ειδικοί στο να κρύβουν τα κίνητρά τους από τον ίδιο τους τον εαυτό. Πιστεύουν ότι ποτέ δεν κάνουν κάτι μη αποδεκτό, όπως λάθη ή κακές σκέψεις για τους άλλους. Είναι απλώς καλοί άνθρωποι και το μόνο  που θέλουν είναι να βοηθούν τους άλλους. Προστάτεψε τον εαυτό σου και εκμεταλλεύσου τις θεατρικές τους ικανότητες δίνοντάς τους λιγότερο καταστροφικούς ρόλους.
Οι βρυκόλακες με εμμονές,που  είναι εθισμένοι στην ασφάλεια, κάτι που πιστεύουν ότι θα καταφέρουν δίνοντας σχολαστική προσοχή στις λεπτομέρειες και προσπαθώντας να έχουν απόλυτο έλεγχο στα πάντα. Είναι όλοι εκείνοι που δε βλέπουν το δάσος, επειδή υπάρχουν πολλά περιττά, αχρείαστα, πλεονάζοντα δέντρα που το κρύβουν. Όλη αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια δημιουργήθηκε για να συγκρατούν τον αντικοινωνικό βρικόλακα που κρύβουν μέσα τους. 
Για να είμαστε ψυχολογικά υγιείς, πρέπει να πιστεύουμε πως οι πράξεις μας έχουν κάποια επίδραση σε αυτά που μας συμβαίνουν. Οι βρικόλακες του συναισθήματος δεν ωριμάζουν ποτέ. Σε όλη τους τη ζωή, βλέπουν τον εαυτό τους σαν θύμα της μοίρας και της αστάθειας των άλλων. Ανταποκρίνονται μόνο σε κείνα που τους συμβαίνουν. Ως αποτέλεσμα, δεν έχουν την ευκαιρία να μαθαίνουν από τα λάθη τους, και επαναλαμβάνουν τα ίδια επ’ αόριστο.
Ωριμότητα σημαίνει να κατανοούμε τους άλλους συναισθηματικά. Οι βρικόλακες δεν κατανοούν αυτή την έννοια. Για κείνους οι άλλοι υπάρχουν για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους.
Δεν μπορεί  να κάνει πράγματα που είναι δύσκολα. Χωρίς στόχους η ζωή τους  γίνεται μια ασφαλής, αλλά βαρετή ρουτίνα. Κι εκεί έρχονται οι άλλοι για να τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους και που αναγκαστικά αντιμετωπίζουν τους δικούς τους φόβους,για να αισθάνονται εκείνοι καλύτερα......κι όταν αυτό δεν μπορούν να το πετύχουν,απομυζούν με κάθε τρόπο το θύμα τους,φορτώνοντάς το ενοχές και τύψεις,γιατί εκείνοι δεν είναι καλά....
Αν μόλις αναγνώρισες απ όλα αυτά ένα βρυκόλακα στη δική σου ζωή,τρέξε μακρυά.....δεν χρειάζεσαι σκόρδα και χρυσές σφαίρες για να τους νικήσεις.....αλλά σίγουρα θα χρειαστείς αρκετή δύναμη και υπομονή να τους ξεφορτωθείς......

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Για τον μπαμπά μου..................

Είναι δύσκολο να γράψεις για ανθρώπους που αγάπησες τόσο πολύ,που είναι αίμα δικό σου  και πλέον δεν βρίσκονται  άλλο εδώ μαζί σου....Οι σκέψεις και οι αναμνήσεις γίνονται χείμαρρος μέσα στο μυαλό και παρασέρνουν κάθε λογική ροή και τα συναισθήματα σε πνίγουν.....
Ήθελα από καιρό να γράψω κάτι για τον αδερφό μου...που εδώ και 3 χρόνια έφυγε για το μεγάλο ταξίδι που δεν έχει γυρισμό.....Ο λόγος που δεν το έκανα ήταν γιατί κάθε φορά ξεκινώντας,καταλάβαινα πως όσα κι αν έλεγα ,μου φαινότανε λίγα και μικρά μπροστά σε όσα ένιωθα....
Κι έτσι το άφηνα κάθε φορά και σκεφτόμουν πως όταν καταλαγιάσει η φουρτούνα μέσα μου,τότε θα το κάνω....Όμως πριν ακόμα αυτό συμβεί,ήρθε ο πατέρας μου να ξαναφουντώσει όλα αυτά που πάλευα να ηρεμήσω...Πριν κάποιες μέρες,έφυγε και κείνος....Ξαφνικά...Μόλις ξύπνησε και είδε το φως,ξανάκλεισε τα μάτια του και ήρθε το σκοτάδι....(ή μήπως το αντίστροφο???)......και δεν ξέρω αν τα καταφέρω και τώρα.....όμως την νιώθω έντονα την ανάγκη.....με κυριεύει και δεν μπορώ..........
Χτύπησε το τηλέφωνο νωρίς το πρωί.......η μαμά μου στην άλλη μεριά......και κατάλαβα από ένστικτο γιατί δεν ήμουν εγώ που μίλησα μαζί της....πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά.....και μετά.......
Ένα κλικ στον εγκέφαλο.....και ένα έντονο χτυποκάρδι στο στήθος......κι ύστερα...... η είδηση......
Ο μπαμπάς μου........είναι άσχημα????....όχι.....ο μπαμπάς μου,μας άφησε.......Μα πως??εχθές πριν λίγες μόνο ώρες,ήταν μια χαρά.........

Κενό....Η πρώτη αντίδραση ......Κι ύστερα απ το ξάφνιασμα,θυμός.......απίστευτος θυμός...πως μπόρεσε??γιατί δεν κρατήθηκε??Μετά ήρθε το παράπονο....ο πόνος....Οι δύο μεγαλύτεροι άντρες της δικής μου οικογένειας,έφυγαν.......ο ένας μετά τον άλλο......
Άδειασε το πατρικό μου.....έμεινε η μανούλα μου σε ένα σπίτι γεμάτο απόλυτη και τόσο έντονη  ησυχία,που σε πονάει το κεφάλι σαν το χειρότερο θόρυβο.....
Ο μπαμπάς μου (όπως και ο αδερφός μου),ένας άνθρωπος γεμάτος χιούμορ και ζωντάνια.....Κοινωνικός και παρεάκιας.....να κάθεσαι με τις ώρες να τον ακούς και να γελάς....Μου λένε πως τους μοιάζω....χαίρομαι....βέβαια και η μαμά μου έτσι είναι,αλλά τον έμοιαζα έτσι κι αλλιώς περισσότερο και σε χαρακτηριστικά εξωτερικά.....
Δεν θυμάμαι ποτέ να σήκωσε χέρι επάνω μου...ποτέ......ακόμα κι αν καμιά φορά τον έφερνα στο αμήν....δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτε παραπάνω.....μόνο το μουστάκι του που έβλεπα να μην χαμογελά και να κατεβαίνει επικίνδυνα προς τα κάτω και να συνοφρυώνεται,αρκούσε να με βάλει στη θέση μου....δεν τον φοβόμουν,ήξερα απλά τα όριά του και δεν μου πήγαινε να τα δοκιμάσω με τίποτα....
Τις Κυριακές,στο τραπέζι που καθόμασταν όλη η οικογένεια,αφού τρώγαμε ,έβαζε το ποτηράκι του στην άκρη και το πιατάκι με το μήλο του....βάζαμε στο κασετόφωνο τραγούδια (το μού φαγες όλα τα δαχτυλίδια αγαπημένο του και δικό μου από τότε εξαιτίας του)....και σαν έκανα και χόρευα καμία ζεμπεκιά,έκανε πάντα ένα μικρό χαμό.....η κόρη μου χορεύει έλεγε....εγώ μικρούλα 6-7 χρονών....και πόσα πιατάκια δεν έσπασαν μαζί με το μήλο από το μεράκι του που με καμάρωνε.....Του άρεσε η ζωή.....την ζούσε και την γευόταν με όλη την ψυχή του και μαζί με κείνον και μεις....
Πόσες εκδρομές..βόλτες....ταξίδια....διακοπές εβδομάδες ολόκληρες.....σε εποχές που οι δυσκολίες ήταν τρομερές και εμείς μια πολυμελής οικογένεια με 3 παιδιά και παππούδες μαζί στο ίδιο σπίτι....
Δεν στερηθήκαμε ποτέ,τίποτε......δεν ένιωσα ποτέ πως κάτι θέλω και δεν το έχω.....
Φιλότιμος μέχρι να σου δώσει και την τελευταία του δραχμή...να βοηθήσει και να τρέξει σε όποιον του το ζητούσε.....
Στις βόλτες που κάναμε,πάντα εγώ τάχα κουραζόμουν...και με έπαιρνε πάντα εκείνος στους ώμους του και γινόμουνα "ψηλή" και περνούσα και τα αδέρφια μου και τρελαινόμουν που όλα τα έβλεπα από πάνω όπως έλεγα.....δεν μου έλεγε ποτέ φτάνει....δεν μπορώ άλλο........όσο κι αν περπατούσε με το βάρος μου επάνω του..........ήμουν η μικρή....η χαϊδεμένη του.............................
Μια φορά είχαμε κάνει αποχή απ το Γυμνάσιο και μας απέβαλλαν ομαδικά,ενώ δεν μας είχαν προειδοποιήσει ....ούτε και θυμάμαι για ποιό λόγο....το μόνο που θυμάμαι ήταν ο φόβος μου,πως θα πάω στο σπίτι και θα πω ότι πρέπει να έρθει κάποιος στο σχολείο για να με αφήσουν να μπω μέσα στο μάθημα....Ο μπαμπάς μου ήταν εκείνη τη μέρα απογευματινός....χτύπησα θυροτηλέφωνο,μίλησα με τη γιαγιά μου και σε λίγη ώρα ήταν κάτω....και στο δρόμο για το σχολείο του εξήγησα τι έγινε...
Αμίλητος ο μπαμπάς μου....φτάνοντας και ανεβαίνοντας στο γραφείο του Γυμνασιάρχη.....εγώ κι άλλα παιδιά με τους γονείς τους....ακούμε έξω απ την πόρτα να λέει πως η ευθύνη ήταν δική τους....πως τα παιδιά δεν φταίγανε ....πως αν ήταν αυτοί σωστοί ,εμείς δεν θα τα κάναμε όλα αυτά και το κυριότερο πως η κόρη του δεν είναι τέτοιο παιδί και ξέρει πως δεν θα έκανα ποτέ κάτι ανάλογο,αν δεν είχα δίκιο.....Όλοι θυμάμαι μου έλεγαν πόσο πρώτο μπαμπά έχω,που εκείνους οι δικοί τους τους μάλωσαν,αντί να τους υποστηρίξουν.................
έτσι ήταν ο μπαμπάς μου.....δεν άφηνε κανέναν να πει άσχημη κουβέντα για μας....
Όταν στα 17 μου και μαθήτρια Λυκείου ακόμα,του ανακοίνωσα(ήξερε ήδη για τη σχέση μου)πως θέλουμε με τον άντρα μου να αρραβωνιαστούμε,δεν προσπάθησε να με αποτρέψει.....δεν με είπε είσαι μικρή....δεν με αποπήρε...δεν θύμωσε......δάκρυσε και είπε μόνο είσαι σίγουρη??το θες??και αφού του είπα ναι απόλυτα σίγουρη,μου είπε εντάξει,εγώ θα κάνω ότι μπορώ για σας...Και το έκανε....και συνέχισε να το κάνει από τότε,μέχρι και που έφυγε....
Όταν πριν 14 χρόνια αρρώστησε και έκανε μια βαριά και δύσκολη εγχείρηση ,με μία εβδομάδα  εντατική και 2 μήνες ανάρρωση,δεν σκέφτηκα πως θα τον χάσουμε.....Ήμουν σίγουρη πως θα γίνει καλά...κι έγινε....Τον είχα πάντα για δυνατό οργανισμό....και ήτανε.....νίκησε τον καρκίνο και έφυγε από ανακοπή.....Ήσυχα....ήρεμα .....όπως ήρεμος ήταν τα τελευταία 5 χρόνια που δεν έβγαινε καθόλου απ το σπίτι,γιατί τα πόδια του,ύστερα από τόσα, δεν πήγαιναν πια...
Η μόνη του διασκέδαση ήμασταν εμείς ,τα παιδιά του και η παρουσία μας εκεί ...
Μετά κι από τον θάνατο του αδερφού μου,άρχισε να πέφτει πιο πολύ.....πιο αμίλητος...πιο βαρύς....κάπου κάπου έλεγε κανένα χαζό....και μας έκανε να γελάμε.....και μετά ξανά στα ίδια...
Το έβλεπα που άλλαζε....φαινόταν πως γέρασε απότομα μέσα σε λίγα χρόνια....μα δεν περίμενα πως θα του συμβεί κάτι τόσο αιφνίδιο και γρήγορο........
Μας γέννησε.....μας μεγάλωσε....μας πάντρεψε....είδε τα εγγονάκια του...έπαιξε μαζί τους....μεγάλωσε κι αυτά....είδε το χειρότερο,έχασε το παιδί του....
αλλά πίστευα πως τον κύκλο του δεν τον είχε κλείσει....έλεγα θα δει και δισέγγονα....αντέχει...
Με γέλασε.....κι εγώ τον ήθελα κι άλλο εδώ.....ήθελα να ζήσει κι άλλα μαζί μας....
Δεν μας κούρασε....δεν μας ταλαιπώρησε.....έσβησε στα χέρια της μαμάς μου...της γυναίκας που έζησε μαζί της 53 χρόνια.....
Με παρηγορεί που είχε ένα τέτοιο τέλος.....με θλίβει αφάνταστα που δεν τον έχω πια......
Που δεν θα του ξαναπάω κουλουράκια και γλυκάκια και θα χαρεί και θα τα φάει κρυφά και συνωμοτικά μαζί μου,για να μην τον δει η μαμά μου και τον μαλώσει που είχε και λίγο ζάχαρο....και τον έλεγε λιγουριάρη......
Που δεν θα τον ξανακούσω να λέει τις απίστευτες ιστορίες του και θα με κάνει να γελάσω μέχρι δακρύων απ τον τρόπο και μόνο που τις εξιστορούσε....
Που δεν θα ξαναμπώ στο πατρικό μου ....και θα τον ρωτήσω...."τί έγινε???" και κείνος δεν θα μου απαντήσει μονολεκτικά και σταθερά "καλά"....χαμογελώντας πάντα σχεδόν συγκινημένος,ακόμα κι αν με έβλεπε και 5 φορές τη μέρα..........
Που δεν θα τον ξανα-ψευτομαλώσω που με ρωτούσε τρεις την ώρα τα ίδια πράγματα,που είναι το παιδί....τί ώρα θα σχολάσει ο άντρας μου,πότε δουλεύουμε......αν φάγαμε.......που θα πάμε.....τί θα κάνουμε......
Που δεν θα ξαναπιούμε μαζί μπυρίτσα.....να έτσι για την παρέα μωρέ,το ξέρω ότι δεν κάνει......
Που δεν θα τον ξαναπειράξω,όταν κάθε φορά βούρκωνε κι έλεγε "εγώ τ αγαπάω όλα τα παιδιά μου",έτσι στο άσχετο,γιατί ήταν απίστευτα συναισθηματικός......
Που δεν θα τον ξαναδώ να κάθεται στη μεριά του απέναντι στην τηλεόραση,χαζεύοντας πότε σε κείνη και πότε έξω απ το παράθυρο.............
Που δεν πρόλαβα να του πω ότι τον αγαπάω και να τον χαιρετήσω πριν φύγει................
Που δεν θα ξαναφωνάξω  ποτέ άλλο στη ζωή μου  "μπαμπά".............................




Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Για δες.....θα γίνει ηθοποιός!!!!!

Έχει τελειώσει η παράσταση....κατεβαίνει χαμογελαστός,λάμπει ολόκληρος......γύρω του κόσμος....παιδιά που συμμετείχαν μαζί του ,συγγενείς και φίλοι.......Κι εμείς.....Οι γονείς του...περήφανοι και ευτυχισμένοι......δεν έχει σημασία που ήταν μια παράσταση εκπαιδευτική της σχολής του....σημασία για μας έχει η έκφραση στο πρόσωπό του...ότι τα κατάφερε ...ότι πήγε καλά...τον αγκαλιάζουμε,τον συγχαίρουμε και μέσα μου λέω χίλια "ευτυχώς".......................................
Ευτυχώς που δεν ήμασταν αρνητικοί στην απόφασή του.......ευτυχώς που πιστέψαμε στο πείσμα και την αγάπη του σ αυτό που θέλει να ακολουθήσει.....ευτυχώς που ήμαστε από κείνους που δεν καταπιέζουν το παιδί τους και το νιώθουν και είναι κοντά του......ευτυχώς που δεν ήμαστε στενόμυαλοι....ευτυχώς που δεν σκεφτήκαμε ποτέ,να κάνει κάτι στη ζωή του που θά χει σίγουρα λεφτά(όχι πως υπάρχει αυτό δηλαδή,αλλά λέμε).....ευτυχώς που αφουγκραστήκαμε την ψυχή του.....ευτυχώς που βασιστήκαμε στο χάρισμά του.....ευτυχώς που δεν ακούσαμε τους άλλους.....κάποιους από τους άλλους δηλαδή................
Ευτυχώς,ευτυχώς,ευτυχώς..........................
Το παιδί μας θέλει να γίνει Ηθοποιός..........και είναι τέλειο............όχι γιατί θέλει να κάνει συγκεκριμένα αυτό.....αλλά γιατί το ήξερε και το αποφάσισε από 15 χρονών.....και ήταν υπέροχο να ακούς ένα παιδί με σιγουριά να σου λέει με τι θέλει να ασχοληθεί στη ζωή του,όταν μάλιστα υπάρχουν ακόμη και 30χρονοι που αν τους ρωτήσεις,ίσως και να μην έχουν μια σταθερή απάντηση να σου δώσουν....
Ένιωσε την κλίση του,από μικρός....κι όσο χιλιοειπωμένο κι αν είναι αυτό που λέω,από τότε που κατάλαβε τον εαυτό του,είχε το καλλιτεχνικό μέσα του.....τον ρωτούσαν τί θα γίνει όταν μεγαλώσει κι έλεγε "ποδοσφαιριστής ή τραγουδιστής".....και καλά,τα πιο πολλά αγόρια σε μικρές ηλικίες,λένε σχεδόν πάντα το πρώτο,αλλά τραγουδιστής?? απ τη μια γελούσαμε,απ την άλλη απορούσαμε...κι απ την παρ άλλη λέγαμε "βρε λες???"
Πάντα του άρεσε να μας βλέπει να διασκεδάζουμε με τα καμώματά του...έπαιρνε την κιθάρα-παιχνίδι και μας ερμήνευε όλες τις επιτυχίες της εκάστοτε χρονιάς....έχουμε βίντεο που είναι 2 χρονών,μια σταλίτσα ανθρωπάκι και τραγουδάει το "σαράκι " του Πάριου και το "κάποια μέρα" του Ρουβά κι ένα σωρό άλλα.....χαχαχα.....και δώστου εμείς χειροκροτήματα...και δώστου εκείνος τραγούδι.....και μαζί μ αυτό νά και ιστορίες φτιαγμένες απ το μυαλό του,να τις παρουσιάζει πάντα με τρόπο κωμικό,για να μας κάνει να γελάσουμε........Α βρε θεατρίνε τον έλεγα συνέχεια.......κι όχι βέβαια ειρωνικά ή κοροϊδευτικά.....αλλά γιατί με ξετρέλαινε το γεγονός που κάθε τι το υποκρινόταν με τόση προσοχή.....Πού νά ξερα πως είχα δίκιο.........
Κάποια στιγμή είπαμε,αφού έφτασε γυμνάσιο κι ακόμα ασχολούνταν με όλα αυτά,να του βρούμε μια διέξοδο στις καλλιτεχνικές του ανησυχίες......και μέσα από μια τυχαία συζήτηση με μια γνωστή μας τότε και πλέον φίλη μας, μάθαμε πως διδάσκει αλλά και διευθύνει ένα εργαστήρι καλών τεχνών,που βοηθούσε τα παιδιά να εκφραστούν με δημιουργικό τρόπο,μέσα από  δραστηριότητες που σχετίζονταν με το θέατρο.....και γεμάτοι χαρά,αποφασίσαμε να τον στείλουμε......
ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ................η απόφαση για κείνον πάρθηκε αυτόματα.....μου αρέσει το τραγούδι.....αλλά δεν ήξερα ακριβώς κιόλας............τώρα ξέρω......Θα γίνω Ηθοποιός.......
Ήταν σαν να τό χαμε σίγουρο.....σαν να το περιμέναμε.......και μάλιστα το είδαμε τόσο φυσιολογικό.....γιατί δηλαδή θά πρεπε να μας φανεί παράξενο????γιατί θά πρεπε να θέλει να γίνει λογιστής,εκπαιδευτικός,τεχνικός υπολογιστών,γιατρός και τόσα άλλα???
Και γιατί θά πρεπε να τον αποτρέψουμε??να του αλλάξουμε γνώμη???επειδή εμείς σαν γονείς "άλλα" ονειρευτήκαμε για κείνον?????Εμείς οκκ......Εκείνος όμως τι ονειρεύεται????για ποιο πράγμα η καρδιά του διψά?????δεν θά πρεπε να μας νοιάζει???κι ύστερα.....είναι τόσο σωστό και προσγειωμένο παιδί.....τόσο ώριμο και κατασταλαγμένο.....τόσο καλό......γιατί να το κοντράρουμε??γιατί να μην εμπιστευτούμε το ένστικτό του???γιατί να του δημιουργήσουμε ηθελημένα πρόβλημα?????
Το μέλλον του....η πορεία του.....οι στόχοι του,είναι δικά του....τα δικά μας τα ακολουθήσαμε.....και αν τα καταφέραμε ή όχι είναι άλλο......δεν θα γίνουμε εμείς μέσα απ το παιδί μας,ότι δεν μπορέσαμε ......δεν θα φορτώσουμε στην πλάτη του,τα δικά μας άπιαστα όνειρα...δεν θα γίνουμε τροχοπέδη στις επιθυμίες του,επειδή αγχωνόμαστε,φοβόμαστε,αγωνιούμε γιατί αυτό το επάγγελμα δεν έχει ας πούμε σιγουριά.....και πάλι καλά (τρόπος του λέγειν) που ήρθε η κρίση να αποδείξει,πως ΚΑΝΕΝΑ επάγγελμα δεν την έχει πλέον......
Δεν θα μπορούσα να λέω πως αγαπάω το παιδί μου,πως νοιάζομαι για την ευτυχία του,αν του επέβαλα τα δικά μου θέλω......ΌΧΙ......Όχι πιο μεγάλο κι απ του Μεταξά.....
Δεν χρειάστηκε ποτέ να συσκεφτούμε με τον μπαμπά του,να συνεννοηθούμε...είχαμε κοινή λογική και διάθεση,ήμασταν σύμφωνοι απ την αρχή...και χωρίς ποτέ να το συζητήσουμε δυνατά......είπαμε "Θα τον στηρίξουμε όσο και όπως μπορούμε"........και κερδίζουμε κάθε μέρα μ αυτό,γιατί το παιδί μας όσο κι αν φεύγει σιγά σιγά,όπως είναι φυσικό και όπως πρέπει...συνεχίζει να παραμένει κοντά μας........
Δεν μας απασχόλησε ποτέ αν έχει το ταλέντο ή όχι να το κάνει.....πιστεύαμε πως από μόνος του είχε την δυνατότητα να το νιώσει...και εμπιστευτήκαμε την κρίση και την εσωτερική φωνούλα μέσα του,που θα τον οδηγούσε ...αλλά και τους ανθρώπους που σε κάποια φάση θα τον αναλάμβαναν....και πράξαμε σωστά.......
Από την επιτυχία του στις εξετάσεις Υποκριτικής που έδωσε στο Υπ.Πολιτισμού μόλις τέλειωσε το Λύκειο.....από την εισαγωγή του εκεί και στη συνέχεια στη Δραματική σχολή που σπουδάζει.....από τα γεμάτα επαίνους και θετικά σχόλια των καθηγητών του......μα πάνω απ όλα από το δικό του μεράκι και ζήλο......από τον ενθουσιασμό του και την απεριόριστη ανάγκη του να ασχολείται με αυτό που αγαπά......
Πόσο εγωιστικό να λέμε πως θέλουμε το καλό των παιδιών μας και τελικά να τα σπρώχνουμε με κάθε τρόπο να κάνουν πράγματα που εκείνα δεν θέλουν........πόσο λάθος να πιστεύουμε πως μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε και να κατευθύνουμε τις ζωές τους......πόσο μακρυά μας τα στέλνουμε......
Μας τρομάζουν πολλά........είμαστε γονείς και είναι φυσικό να τρέμουμε για ότι πρόκειται ίσως άσχημο να συναντήσει.....ακούμε διάφορα......και λόγω της δουλειάς που κάνουμε(έχουμε κι εμείς την καλλιτεχνία στη ζωή μας,σε άλλο κομμάτι βέβαια) βλέπουμε και διάφορα.......και ήρθανε και στιγμές που ταλαντευτήκαμε......και αναρωτηθήκαμε.....πράττουμε καλά???
Όμως.....όταν τον βλέπουμε πάνω στη σκηνή,έστω και εκπαιδευόμενο ακόμα......όταν φέρνει τους βαθμούς του...όταν μιλάει και παθιάζεται για όσα διδάσκεται και όσα προσμένει να έρθουν.....όταν ανατριχιάζει στη σκέψη να φτάσει ψηλά....εκεί που στοχεύει και ονειρεύεται.....μια απάντηση μόνο βγαίνει από μέσα μας.......Ναι........πράξαμε πολύ καλά.....Πράξαμε άριστα.......
Το παιδί μας θέλει να γίνει Ηθοποιός........κι εμείς ήμαστε εδώ ...δίπλα του.......να τον συμβουλεύουμε απλά.....να τον εμψυχώνουμε.......να τον βοηθάμε......κι αν ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής το ίδιο θα κάναμε......κι αν ήθελε να γίνει και οδοκαθαριστής.....και ότι άλλο.....
Μπράβο λένε κάποιοι.....είστε μαζί του...πολύ σπουδαίο αυτό....κι εμείς το βρίσκουμε τόσο δεδομένο ,πως αυτό άλλωστε μόνο θα μπορούσαμε να πράξουμε.........
Αυτός είναι ο ρόλος ο δικός μας.....αυτός ο σκοπός μας......και αυτή είναι η δική μας συμμετοχή......
Όλα τα υπόλοιπα είναι δικά του....Όλα τα υπόλοιπα είναι των παιδιών μας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Σκέψεις και συσκέψεις........με τον εαυτό μου!!!!!!!!

Έχω καιρό να κάτσω να γράψω τις σκέψεις μου.....γενικώς να κάτσω να γράψω ...και μού λειψε πολύ...ο χρόνος μου απίστευτα περιορισμένος και αυτά που είχα να κάνω απίστευτα πολλά...
Όλα όσα συνήθως έχουμε οι γυναίκες της παρέας να κάνουμε καθημερινά,συν όλα τα έκτακτα κι ευχάριστα όμως, που προέκυψαν στην οικογένεια το τελευταίο διάστημα....
Είχαμε ένα σύντομο ταξιδάκι στην Αθήνα για εκπαιδευτικούς λόγους του μοναχογιού μας, (το καταευχαριστήθηκα, η δεύτερη φορά μέσα σε ένα σχεδόν μήνα,μ έκανε λίγο να συνηθίσω την εικόνα και την πολυκοσμία της και βρήκα πολλές ομορφιές η αλήθεια) ,ετοιμασία για τα 18α γενέθλιά του,με τριήμερους εορτασμούς (αυτό κι αν δεν το καταευχαριστήθηκα αν και διαλύθηκα η μάνα )......γενική καθαριότητα και στρώσιμο του σπιτιού με χειμωνιάτικα (αυτό δεν το ευχαριστήθηκα,το ομολογώ η νοικοκυρά).....και μέσα σε όλα αυτά και η δουλειά μου(κάποια στιγμή θέλω πολύ να σας γράψω και γι αυτήν) άντε και λίγο χρόνο για τους φίλους,όσο χρόνο μπορούσα παραπάνω για την οικογένεια και τον λιγότερο τελικά για μένα την ίδια,την ξεκούραση και τις σκέψεις μου...Ένα άτομο που η κοινωνικότητά μου βαράει κόκκινα ώρες-ώρες.....που με παρέα ανοίγει η καρδιά μου,αλλά και που απ την άλλη,έχω τεράστια ανάγκη να κλείνομαι σ ένα δωμάτιο εγώ μ εμένα.......και να τα λέμε νοερώς...... χαχαχα...
Μ αρέσει να σκέφτομαι.....με ξεκουράζει...με αναζωογονεί.....με βοηθάει πολύ και με κάνει να αγχώνομαι λιγότερο...γιατί συντονίζομαι και ανασυγκροτούμαι......Είναι περίεργο γιατί πολλοί όταν σκέφτονται παθαίνουν ίσως το ακριβώς αντίθετο.....εγώ όμως όχι..
Και μετά θα μου πείτε και ποιος δεν σκέφτεται???με επιτυχία ή όχι, όλοι το κάνουμε αυτό.....ναι....αλλά εγώ το κάνω συνήθως βάση απόφασης και μόνο ραντεβού δεν μου κλείνω........
Συνηθίζω να ξεκλέβω ώρα από όλες μου τις δραστηριότητες,φτιάχνω ένα καφεδάκι ή ετοιμάζω ένα ποτό(ανάλογα την ώρα βέβαια,μη φανταστείτε πως πρωί πρωί γίνομαι Ορέστης Μακρής) και μετά κάθομαι αναπαυτικά,ανάβω το τσιγαράκι μου (ναι,ναι η πιο κακή συνήθεια και φτου μου που το κάνω,αλλά όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας) και αφήνω το μυαλό μου να περιπλανηθεί....
Σε όλα όσα θέλει εκείνο.....σε ευχάριστα, μερικές φορές(το πολεμάω αυτό ισχυρά)σε δυσάρεστα...σε προβλήματα,σε σχέδια,σε προγραμματισμούς ,σε πρόσωπα,σε καταστάσεις ,σε οικονομικά,σε διαπροσωπικά.........σε "όνειρα".........σκέφτομαι....σκέφτομαι......
Είμαι ένας άνθρωπος που αν δεν σκεφτεί,δεν πράττει....... θυμάμαι ελάχιστες φορές να με έχει πάρει σβάρνα η παρόρμηση...και εννιά φορές στις δέκα το μετάνοιωσα.....γιατί απλά εγώ αν δεν προγραμματίσω,κάτι δεν μου κάθεται καλά.......δεν είμαι μέσα στα νερά μου...δεν το φχαριστιέμαι πως να το πω.....
Θέλω και μ αρέσει να μπορώ να έχω τον έλεγχο της ζωής μου στα χέρια μου και φυσικά(Θεού θέλοντος πάντα) προσπαθώ αυτό να το πετυχαίνω.... Χωρίς σκέψη,να έχεις σε μια τάξη την ζωή σου δεν γίνεται......και τουλάχιστον γι αυτό συγκεκριμένα χρειάζεται πολλές δόσεις απ αυτή.....
Επίσης μ αρέσει να σκέφτομαι αυτά που έχω κάνει.....να τα φιλτράρω,να βρίσκω τα λάθη μου ή και τα σωστά μου,να με μαλώνω ή να με επαινώ.....να κάνω δηλαδή μια ανασκόπηση των πράξεών μου ή των καταστάσεων ώστε να μπορώ να τις επαναλάβω ή όχι,σε ανάλογες μελλοντικές περιπτώσεις...
Αισθάνομαι ασφαλής να ξέρω που βαδίζω και πως θα κινηθώ στα οικονομικά μου....και μπορεί να  κάνω και  κομπιουτεράκι τον εγκέφαλό μου,ώστε να μην βρεθώ προ εκπλήξεως εγώ και σαφώς η οικογένειά μου ,σε τυχόν αναποδιές.αλλά και για τα γνωστά και πάγια που έχουμε όλοι στη ζωή μας...
Αναλώνω πολύ σκέψη σε πρόσωπα,σε ανθρώπους και συναισθήματα που τρέφω απέναντί τους .....φιλικά,οικογενειακά,αλλά και άτομα που έχω συναντήσει και κάτι προκάλεσε σε μένα, η επαφή μου μαζί τους...Φιλτράρω συμπεριφορές,χαρακτήρες ....βγάζω συμπεράσματα......χαμογελώ ή δυσαρεστούμαι.....αλλά σκέφτομαι πρώτα και μετά κρίνω......και πως θα κρίνω σωστά,αν δεν σκεφτώ καλά??
Πολλές είναι οι φορές που αυτά που σκέφτομαι είναι προσευχές και ευχές και ολόκληρα κατεβατά από "ας είμαστε μόνο καλά".....κι όλα τα υπόλοιπα ας πάνε να κουρεύονται.....Πιστεύω και αγαπάω το Θεό.....αλλά στην Εκκλησία καλώς ή κακώς δεν πάω συχνά......όμως οι προσευχές μου γίνονται ανελλιπώς με τον δικό μου τρόπο.......και το ίδιο και οι ευχαριστίες μου.....και νιώθω πολύ πιο ικανοποιημένη,γιατί ξέρω πως για να ακουστούμε και να πάει "εκεί ψηλά" η φωνή μας,αρκεί να το πιστεύουμε και να το κάνουμε με θέρμη και καθαρή συνείδηση........και γιατί εκείνες τις στιγμές που το κάνω,είμαι εγώ κι Εκείνος μόνο μέσα στο μυαλό μου,χωρίς παρεμβολές και μεσολαβητές.......
Ανοίγω τις σκέψεις μου και κάνω όνειρα(εκεί κι αν φεύγει ο νους).....όμορφα,ζωηρά,χρωματιστά και γεμάτα αισιοδοξία......με πεταλούδες,λουλουδάκια και ρυάκια ..(χαχα κάπως έτσι εκφράζονται παραστατικά).
Για μένα,για το σύντροφό μου,την οικογένειά μου....και πάνω απ όλα για το παιδί μου...Ονειρεύομαι τα καλύτερα,τα πιο ευτυχισμένα σενάρια και γεμίζω την ψυχή μου με νότες μελωδικές από χαρά και προσμονή και λαχτάρα...
Δεν επιτρέπω στο μυαλό μου άσχημες σκέψεις.....και όταν ακόμη αυτές έρχονται,τις διώχνω με επιμονή....άλλωστε οι σκέψεις είναι δικές μου,είναι δικό μου προϊόν,δική μου επιλογή και τις κάνω εγώ ότι θέλω......Τις αφήνω να με πάνε όπου εκείνες θέλουνε,αλλά μπορώ και τις βάζω όρια.....Και επειδή μ αυτές όπως είπα ξεκουράζομαι,ηρεμώ και ανασυγκροτούμαι,δεν θέλω σε καμία περίπτωση να αλλάξουν αυτό μου το προνόμιο.....
Κι όταν κάτι δυσάρεστο έρθει για λίγο,και είναι για ότι παλιότερα έχει συμβεί.....το αφήνω λιγάκι  να σταθεί......το βιώνω στιγμιαία........και μετά το προσπερνάω......γιατί άλλωστε έχει γίνει κι έχει πια τελειώσει από μένα...κι αν είναι κάτι τωρινό που με ταλαιπωρεί και πρέπει να το αντιμετωπίσω,το δουλεύω πολύ έντονα,μπορεί να κλάψω,να στεναχωρεθώ,να θυμώσω....και μετά το ξαναβάζω στη θέση του,αφού προσπαθήσω να βρω την πηγή που με κάνει να νιώθω έτσι και το ξορκίζω......
Να.....τώρα που έκατσα να γράψω,ήταν αυτές οι γλυκούτσικες στιγμές που βρίσκομαι με μένα....
Και είπα να μοιραστώ κάτι απ τον τρόπο τους,μαζί σας....
Είναι ωραίο να έχουμε μια συζήτηση με ¨μας " .......και να κάνουμε βουτιές στα συναισθήματα και στις σκέψεις μας.....
Είναι υγιές και χρειάζεται.......μας κάνει πιο δυνατούς και πιο σίγουρους.....πιο ευτυχισμένους.....
Οι σκέψεις μας...είναι ο κρυμμένος άλλος εαυτός μας......Κι από μας τους ίδιους δεν πρέπει να τον κρύβουμε....αλλά να τον εξερευνούμε και να τον αποδεχόμαστε..............
Και ακονίζουν και το μυαλό μας.....δεν το αφήνουν να τεμπελιάζει.......ιδιαίτερα όταν κάνουμε σχέδια,προγράμματα για το αύριο.....όταν οραματιζόμαστε και δημιουργούμε μ αυτές πράγματα....
Σκέφτομαι...πως τρελαίνομαι από την ευχαρίστηση του  να σκέφτομαι..........κι αν με δείτε με βλέμμα απλανές και αδιόρατο χαμόγελο...ή λίγο κατσούφα και με κάπως περίεργη φάτσα.......πάλι εικόνες και ιδέες και πρόσωπα και χίλια μύρια πράγματα περνάνε από το κεφάλι μου και είμαι σε "επαφή πρώτου τύπου με μένα" και συσκέπτομαι με τον εαυτό μου.........


Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Μάνα γεννιέσαι.....αλλά και γίνεσαι..........

Χιλιοειπωμένο θέμα.....Θέμα που το έχουνε προσεγγίσει απ όλες τις πλευρές κατά καιρούς....και ανά τους αιώνες ίσως.....
Θέμα που απασχολεί μια γυναίκα από την στιγμή που κρατάει για πρώτη φορά στα χέρια της το παιδί της.....μην πω από τη στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει μέσα της....Μπορώ??θα τα καταφέρω??θα το αγαπήσω???θα είμαι καλή???
Κάθε γυναίκα,έχει μέσα της έμφυτο το φίλτρο της μητρότητας...Άλλες έντονα,άλλες λιγότερο...αλλά όλες...Είναι η φύση μας...Αλλά και πολλές φορές και η διαπαιδαγώγησή μας....Μεγαλώνουμε παίζοντας με τις κούκλες μας και υποδυόμενες τις μαμάδες,τις φροντίζουμε,τις περιποιούμαστε και όλο το σύμπαν μας προετοιμάζει για την στιγμή που όλο αυτό θα είναι πραγματικό κι αληθινό...
Ξέρουμε πως είμαστε φτιαγμένες γι αυτό υποσυνείδητα,χωρίς καν να χρειαστεί να μας το εξηγήσουν....γεννιόμαστε,για να γεννήσουμε κι εμείς κάποια στιγμή της ζωής μας...
Εξ ού και το φύλλο μας είναι περισσότερο προστατευτικό απέναντι στους άλλους,έχει άλλο χαρακτήρα,συμπεριφορά,ωριμάζει γρηγορότερα απ των αντρών....και έχει πιο τετράγωνη λογική....Συνήθως έτσι??Γιατί παντού σε όλα υπάρχουν και εξαιρέσεις....Αλλά εδώ μιλάμε για τον κανόνα....
Κι η μαγική εκείνη ώρα έρχεται.......Και αφού όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά μηνύματα μας έχουν υποψιάσει κατάλληλα,ξεκινάμε το απόλυτο έργο μας......
Να αναθρέψουμε και να φροντίσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα καμάρια μας...
Με στοργή και  αγάπη βαθιά.....απεριόριστη,αλλά και με ένα απίστευτο πάντα άγχος και φόβο αν τα καταφέρνουμε σωστά....Γιατί όσο κι αν η φύση μας προετοιμάζει,δυστυχώς δεν μας δίνει και καμιά οδηγία χρήσης.....Και πάντα μας τρώει μια αμφιβολία...Και γιατί πάντα σ αυτό τον υπέροχο ρόλο θέλουμε να ανταποκριθούμε τέλεια....Και τέλειο δεν υπάρχει κι εμείς ενώ το ξέρουμε,πάντα το προσπαθούμε...
Είναι μωράκια ακόμη και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά,να καταλάβουμε τί εκείνα θέλουν από μας....Δεν μπορούν να μας μιλήσουν και μεις καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους....κι όταν δεν το καταφέρνουμε ίσως,μας τρελαίνει που δεν μπορούμε...Μα να μην ξέρω γιατί γκρινιάζει???γιατί δεν κοιμάται?γιατί δεν πίνει το γάλα του??και στο πίσω μέρος του μυαλού μας η σκέψη "τι μάνα είμαι να μην μπορώ να καταλάβω????" Ενοχές και τύψεις όταν κάτι μας ξεφεύγει ή δεν είναι κατανοητό στην συμπεριφορά τους....
Αγωνία και ευτυχία........και βαθιά αγάπη που δεν παλιώνει ποτέ....
Αυτά τα συναισθήματα κυριεύουν μόνιμα την ψυχή μιας γυναίκας που γίνεται μάνα...
Και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά της....μεγαλώνουν κι αυτά τα συναισθήματα μαζί τους...
Δουλεύει ή όχι.....έχει χρόνο προσωπικό ή δεν έχει.....είναι πάντα εκεί....δίπλα τους....να αναζητά καθημερινά το καλύτερο για κείνα,να προνοεί,να δίνει....
Έχει να διαβάσει...μάλωσε στο σχολείο με τον συμμαθητή του,έπεσε και χτύπησε.....δεν έφαγε όλο το φαγητό του....πονάει η κοιλίτσα του...δεν φαίνεται χαρούμενο.....είναι υπερβολικά χαρούμενο.....ξυπνάει το βράδυ συχνά....όλα περνάνε από το μικροσκόπιο της ματιάς και της έννοιας της.....και συνεχίζει....
Βγήκε έξω και άργησε...δείχνει κάτι να το απασχολεί....να μάθω τις παρέες του....να πετύχει στα όνειρά του......έχει πρωτοερωτευτεί......και συνεχίζει...
Παντρεύτηκε...έκανε και  παιδιά.....να βοηθήσω στο μεγάλωμα.......να είμαι κοντά σε κείνο και στα εγγόνια μου.....είναι ευτυχισμένο???
Ποτέ δεν σταματά αυτή η καρδιά να αγωνιά.....ποτέ δεν ηρεμεί.....δεν είναι υπερβολή δική της....δεν το κάνει επίτηδες......δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.... με τα χρόνια μαθαίνει να αγαπάει και να πονάει ακόμα πιο πολύ.......
Για την γυναίκα που γίνεται μάνα......η ζωή και το παν γίνονται  τα παιδιά της.....τα στολίδια της....
Δεν νοείται μέρα και νύχτα δίχως να σκεφτεί για κείνα.....κι έχει τόση υπομονή και τόση δύναμη....
Γίνονται η άγκυρά της,και ότι κι αν ζούσε ή έκανε πριν αλλάζει δια παντός.....
Δεν την λυγίζουν προβλήματα και βάσανα.....δεν έχει όρια στην προσφορά της.....
Πάντα πιστός οπαδός και συνεργάτης των παιδιών της.....και ένα μόνιμο καταφύγιο για κείνα η αγκαλιά της....
Δε ζητάει ,δεν περιμένει ανταπόκριση για την προσφορά της...μα και ποτέ δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένη με ότι δίνει,πάντα προσπαθεί για περισσότερο..προσεύχεται μόνο να είναι καλά τα παιδιά της και αυτό της αρκεί......
Έχει ήδη ξεχωρίσει τα ασήμαντα και τα σημαντικά στην ψυχή της η μάνα......την πρώτη φορά που αντικρύζει τα παιδιά της.......
Και ακόμη κι αν δεν γεννήθηκε μάνα.........γίνεται εκείνη τη μαγική στιγμή......

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Ιστορίες για αγρίους!!!!!!!!!!!

Πριν από λίγο κατέβηκα στο κέντρο για μια δουλειά που είχα.....Η κίνηση σχετικά νορμάλ,αν και με τα έργα που εδώ και μήνες κάνουν στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης μας και δέκα αυτοκίνητα να κυκλοφορούν κατευθείαν φρακάρουμε(το γνωστό Μετρό,που απλά "δεν υπάρχει")....
Περίμενα υπομονετικά σε κάθε φανάρι που άναβε κόκκινο και χάζευα τις βιτρίνες,τους περαστικούς και ότι μπορούσε να πιάσει το μάτι μου στο χρόνο που ήμουν σταματημένη....
Λίγο χαμένη και στις σκέψεις μου,λίγο βαριεστημένη απ το περίμενε....ακούω φωνές από κάπου....
Από κάπου μόλις μπροστά μου...και ταυτόχρονα παρατηρώ ότι έχει ανάψει πράσινο και ενστικτωδώς κάνω να ξεκινήσω.....και αυτομάτως ξανασταματάω αφού κανείς δεν μπορούσε να κουνήσει,μιας και μπροστά μας ήδη ξετυλίγονταν γλέντι τρικούβερτο από σφαλιάρες....Όλα σε κλάσματα του δευτερολέπτου....
Ο οδηγός που προπορευόταν από μας,μόλις είδε ότι έχει το οκ απ το φανάρι ,έκανε να φύγει,αλλά ένας πεζός που αγνόησε το δικό του κόκκινο,έτρεξε να περάσει απέναντι και για καλή του τύχη,ίσα που πρόλαβε ο άλλος και δεν τον χτύπησε......Ο οδηγός θα ονομάζεται στο εξής "εκεί που μας χρωστούσανε" και ο πεζός "πήγαμε για μαλλί"..... (να που χρησιμεύουν οι πάνσοφες παροιμίες του λαού μας,αν και βέβαια εγώ τις χώρισα για να μην πω την συνέχεια της πρώτης που έχει μέσα το βόδι...γιατί δεν φταίει το άμοιρο ζωντανό να το μπερδεύουμε σε ιστορίες γι αγρίους)...
Λοιπόν που λέτε ο "πήγαμε για μαλλί" δεν φτάνει που έκανε την ανοησία να περάσει την διάβαση με κόκκινο,δεν φτάνει που είχε εκείνος το σφάλμα,άρχισε να ουρλιάζει στον "εκεί που μας χρωστούσανε" και να βρίζει και να βαράει το καπό του....."θα με σκοτώσεις ρε.....μπιιιπππ.....δε βλέπεις που πας????νααα (το ανοιχτό χέρι βρόντηξε σε μια μούντζα υπερπαραγωγή).....πόσο μπιιιιπππ είσαι????ο "εκεί που μας χρωστούσανε" χρειάστηκε λίγα δευτερόλεπτα να καταλάβει τι συμβαίνει ακριβώς με την αντίδραση του "πήγαμε για μαλλί" και μετά μπήκε κι αυτός στο ψητό.....εγώ ρε κοιμισμένε βλάκα????΄έπρεπε να σε κόψω μπιιιππππ,για να καταλάβεις τι μπιππππ έκανες......είχα πράσινο ρε μπιιιπ εγώ ....κι εσύ είχες κόκκινο και πέρασες.......Και βγαίνει απο το αυτοκίνητο ταυτόχρονα.....Και αρχίζουνε οι μπούφλες......ω λαλαααα......εγώ έχω μείνει κάγκελο...κάποιοι από γύρω και ως άντρες ένεκα και επειδή δεν μπορούσαν έτσι κι αλλιώς να προχωρήσουν,αφού μας ακινητοποιήσανε με τον καυγά τους,βγήκαν από τα αυτοκίνητά τους,ορισμένοι για να δουν καλύτερα και κάποιοι πιο θαρραλέοι να τους χωρίσουνε ......Ναι καλά.......γίνανε όλοι ένα κουβάρι και στην τελική όπως σε κάθε τέτοια περίπτωση,δεν ήξερε ποιος βαράει ποιον και ποιος είναι αυτός που πάει να ηρεμήσει τα πνεύματα....
Κράτησε περίπου ένα 10 λεπτο το νταβαντούρι....έκλεισε ο δρόμος για τα καλά....κόρνες από παντού....εγώ μάρτυρας πρώτης θέσεως του επεισοδίου,άναψα το τσιγάρο μου κι απ τη μια γελούσα,απ την άλλη τρόμαζα και απ την παράλλη λυπόμουνα......ήρθε ένας Ζητάς τους πήρε παράμερα,τους ζήτησε τα στοιχεία τους(προφανώς και το ιστορικό) και εκείνοι εν όψη οργάνου της τάξεως,συνέχιζαν να σκουντιούνται στιγμές στιγμές σαν τα κοκόρια....
Άνοιξε επιτέλους το διάβα μας.....φύγαμε......
Μέχρι να φτάσω στο σπίτι,έφυγαν όλα τα υπόλοιπα απ το μυαλό μου και κράτησα αυτό που είδα να το επεξεργάζομαι συναισθηματικώς......Αρχικά τρόμαξα......μωρέ θες να είναι κανένας απ τους δύο τρελάρας και να κάνει καμιά εξυπνάδα χοντρή μπροστά μας και νά χουμε άλλα???(τόσα ακούμε καθημερινά να γίνονται και που ξέρεις και τι είναι ο καθένας)....μετά το διασκέδασα( ήταν τόσο γελοίο αυτό που έβλεπα μπροστά μου,δύο υποτίθεται ώριμοι άνθρωποι να μην μπορούν να συγκρατηθούν και να συννενοηθούν και να κάνουν σαν τα πιτσιρίκια που προσπαθούν να δείξουν ότι μεγάλωσαν μέσα από την επίδειξη της δύναμής τους)....και μετά στεναχωρέθηκα......που φτάσαμε τέλος πάντων??πόσο σπίρτα έτοιμα να ανάψουμε έχουμε γίνει,που δεν αφήνουμε περιθώριο στον άλλο,να εξηγήσει,να απολογηθεί,να ζητήσει συγνώμη???ειδικά μάλιστα όταν το κακό έχει αποφευχθεί (πού δηλαδή χτύπα ξύλο να είχε γίνει το ατύχημα???).....
Δεν έπιασα να ασχοληθώ με το πόσο δίκιο ή άδικο είχε ο καθένας τους....ούτε να αναλύσω όλο το story (εδώ αυτοί και δεν μπορούσανε),απλά με λύπησε το γεγονός πως είμαστε σε μια φάση,που καλημέρα μας λένε και μεις τσατιζόμαστε (γενικότερα μιλώντας).....
Φταίνε οι εποχές που ζούμε????φταίει το άγχος που μας κατατρώει και μας γεμίζει ένταση??φταίει που έχουμε χάσει την υπομονή και την ανοχή μας και ξεσπάμε όπου δοθεί η ευκαιρία???
Ότι και να φταίει το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι ένιωσα άσχημα .....και μάλλον δεν το διασκέδασα εντέλει καθόλου ......απλά η αντίδραση της στιγμής και ίσως η αμηχανία μου που έβλεπα όσα έβλεπα με έκαναν να γελάσω.....
Και κλείνοντας,το πιο ωραίο???την ώρα που έφτανα,στρίβοντας σε ένα στενό δρομάκι,διπλής κατεύθυνσης αλλά με περιορισμένο χώρο,είχα πίσω μου ένα αυτοκίνητο ακόμα και ένα ερχόταν απ την αντίθετη πλευρά...κάνω στην άκρη αφού είχα εγώ χώρο.....κάνει ελαφρώς και ο πίσω μου....και όπως περνάει από κοντά μας,λέει η κοπέλα που οδηγούσε μέσα απ το μισάνοιχτο παράθυρό της,ευχαριστώ,κάνοντας ένα νεύμα ...και ακούω τον πίσω μου(που δεν την άκουσε προφανέστατα,γιατί το μουρμούριξε όταν ήταν ακριβώς δίπλα μου) ,να φωνάζει....άντε ρε γίδι δεν φτάνει που κάνουμε στην άκρη,κουνάς και το κεφάλι σου...........................................................
Και κάπου εκεί,άρχισα να εκτιμώ αφάνταστα τα γίδια...........


Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Κορμί θανατηφόρο ...(απομυθοποιώντας τις ατέλειες).....

Το τέλειο κορμί,όπως ιδανικά παρουσιάζεται παντού σε περιοδικά,τηλεοράσεις,διαδίκτυο και δεν συμμαζεύεται δεν το είχα ΠΟΤΕ....Ούτε και την εξάρτηση να βλέπω να με θαυμάζουν για τις υπέροχες αναλογίες μου.....εξ ου και δεν έκανα ποτέ κάτι ιδιαίτερο για να τις αλλάξω....
Το σώμα μου πάντοτε είχε τον τρόπο του να ανταποκρίνεται και να μεταβολίζει αυτά που με τρελή ικανοποίηση κατά καιρούς καταβρόχθιζα και έτσι κι εγώ δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να του χαλάσω τη ρέγουλα...
Όμωςςς.....όμως πάντα είχα ένα μικρό μικρούτσικο τόσο δα παραπονάκι......(καλά και λίγο μεγαλύτερο αλλά δεν θα κάτσουμε τώρα να το μετρήσουμε).....για την καλή και γλυκούλα,τσουπωτή κοιλίτσα μου....Που από μια σταλούλα κοριτσάκι είχε την τάση να ξεχωρίζει και να διακρίνεται...
Μπόι έλεγε η μαμά μου (πούντο λέω εγώ τώρα).....κι εγώ περίμενα και περίμενα να δω τα πόδια μου να τραβάνε το περιττό της κοιλιάς και να γίνονται ύψος......Αλλά μάταια.....ύψος πήρα κάποια στιγμή(δεν έγινα μπασκετμπολίστρια,αλλά με τακούνια κάτι καταφέρνω).....η κοιλίτσα εκεί.......σταθερή αξία...
Αργότερα μου έλεγε,θα αδιαθετήσεις και θα φύγει.....είναι ορμονικό.....Χμμμ ...αν μετρήσω τις φορές από τότε που έχω αδιαθετήσει,λογικά θα έπρεπε να είμαι η γυναίκα θαύμα,που δεν διαθέτει καν στο σώμα της αυτό το σημείο....θά πρεπε νά χει φτάσει στην πλάτη.....Που τέτοια τύχη???
Κατά καιρούς κι αφού μικρό μικρό παντρεύτηκα πριν ακόμη,αποκτήσω το γιόκα μου,υπήρξαν κάποιοι που με περνούσαν μέχρι και για εγκυμονούσα......(γκρρρ)......ήταν μεγάλο πλήγμα αυτό και γιατί δεν ήμουν,αλλά και γιατί έδινα τέτοια εντύπωση...(μα τόόόσο μεγάλη είναι πια??)...
Στο πέρασμα του χρόνου και αφού έγινα μανούλα,άρχισα να μην ασχολούμαι και πολύ μαζί της....βρήκα κι ένα πολύ ωραίο λόγο να την δικαιολογώ,μααα παιδί έκανα δεν θα αλλάξει το σώμα μου???Γκουχ γκουχ,κοπελιά εσένα δεν άλλαξε,έμεινε το ίδιο απλά,ποιόν κοροιδεύεις??
Και μόνο κάτι ελάχιστες(πλην υπέροχες στιγμές) η τσουπωτοκοιλίτσα μου ήταν πιο συμμαζεμένη...
Όταν για λόγους τεχνικούς και ψυχολογικούς,η τροφή αρνιότανε πεισματικά να περάσει προς το στομάχι και μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του σώματός μου (που πραγματικά ήταν ελεεινά εξαφανισμένα)χανότανε λίγο κι εκείνη...
Μια σχέση πάθους-μίσους εδώ και χρόνια μαζί της.....Την κρύβω επιμελώς ορισμένες φορές......τσατίζεται και φουσκώνει ακόμη πιο πολύ όταν την γυροφέρνω στο μυαλό μου και φαντάζομαι τρόπους να την διώξω.....λες και καταλαβαίνει και το κάνει επίτηδες.....Καμιά φορά χαίρομαι που είναι αυτό το σημείο κι όχι γλουτοί ,ποπός(άντε κρύψτα αυτά επιμελώς).....αλλά κι απ την άλλη,πόσες αιτίες περίτεχνα φτιαγμένες να βρω για να εξοικειωθώ μαζί της???
Και πως να πάρει, είναι δυνατόν,ότι γραμμάριο παίρνω να πηγαίνει κατευθείαν εκεί???Η σοφή μαμά μου,που πάντα προσπαθεί να βρει μια λογική εξήγηση σε όλα,λέει πως φταίει το σωματότυπο των γυναικών της οικογένειας....και δώστου τα άπειρα παραδείγματα...να η θεία η Μαριγώ,η Κατίνα,εγώ....(ναι ναι κι η μαμάκα μου κοιλιοταλαιπωρούμενη)......και πρέπει εγώ να χαίρομαι που σκέφτομαι ότι όλες είμαστε ίδιες και τι ωραία τι καλά....δε χάλασε η μαγιά του γονίδιου χρόνια τώρα......
Πήρα κρέμες τοπικού αδυνατίσματος,έκανα κοιλιακούς(καλά στους πολύ φίλους είναι γνωστό ότι η άσκηση για μένα είναι βασανιστήριο,δεν έχω αθληθεί ποτέ,φανταστείτε λοιπόν που έφτασε η απελπισία μου).....έκανα διατροφές....έκανα τάματα(που λέει ο λόγος).....έκανα ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν......τίποτε....μηδέν.....Η κοιλίτσα εξακολουθεί να με συντροφεύει,πότε πιο φιλική με την εμφάνισή μου και πότε απίστευτα εχθρική......
Τώρα είναι στη φάση της λανθάνουσας κατάστασης......Κάτι τα παγωτάκια που τσάκισα ανελέητα το καλοκαίρι....κάτι τα σνακ τα αλμυρά(που τουμπανιάζουν με την κατακράτηση υγρών που φέρνουν και τους φυσιολογικούς ακόμη ανθρώπους),κάτι το άγχος,κάτι εκείνο ,κάτι το άλλο....αρχίσαμε πάλι να τρωγόμαστε τα δυό μας......Θέλει η καημένη να κρυφτεί και η Βάσω δεν την αφήνει.....
Όταν συζητάω με τον καλό μου,εκείνος λέει πως είμαι μια χαρά και να κόψω τα χαζά μου...Εγώ πάλι θέλω να τον πιστέψω,αλλά έλα που με τον εαυτό μου έχουμε αντίρρηση...
Μπορώ να ομολογήσω πως οι επίπεδες κοιλίτσες είναι η ικανοποίηση των οφθαλμών μου....Τις κοιτάζω και δεν τις χορταίνω....δεν τις ζηλεύω ακριβώς....τις ονειρεύομαι επάνω μου.....
και τις φαντάζομαι δικές μου......
Η κοιλίτσα μου πάλι ,απ όσο καταλαβαίνω,μάλλον ονειρεύεται αυτήν που έχει ο Οβελίξ.....αλλά δεν θα της κάνω τη χάρη....μπορεί καθημερινά να απομυθοποιώ την ταραχή που μου προκαλεί όταν την βλέπω,εγώ όμως εκεί......την πολεμάω όσο μπορώ...
Και πριν με πείτε υπερβολική.....(γιατί κάποιοι θα το πούνε,αφού δεν είναι τόόόσο τραγική η κατάσταση)....ελάτε να σκεφτείτε ποιό είναι εκείνο που καθόλου επάνω σας δεν σας αρέσει και μετά περισσής χαράς θα αλλάζατε και τότε θα καταλάβετε τι είναι όλο αυτό που εννοώ.....
Εγώ και η χαριτωμένη(πφφφφ) κοιλίτσα μου πάμε να φάμε να καρδαμώσουμε κι άλλο ( ναι μην την αφήσω νηστική κι αδυνατίσει).....
Καλό μεσημέρι!!!!!!!!!!